The School Of Life: verslag van een bezoek aan.. / by Catherine Van Holder

The School of Life, opgericht door Sophie Howarth (former Tate curator) en oa. ook Alain de Botton ligt in een buurt niet ver van de School of Pharmacy en ettelijke andere faculteiten van de London University. Een duidelijke statement of eerder toevallig, ik weet het niet – toch lijkt de boodschap duidelijk. We spenderen uren en weken en jaren ons hoofd vol te proppen met vele facts of life, kennis dat ons toestaat bruggen te bouwen, producten te marketen en goederen te verkopen. Maar bizar genoeg is er geen faculteit die zich bezig lijkt te houden met de echt belangrijke vragen van het leven. Deze lacune probeert The School of Life in te vullen. In hun eigen woorden:

The School has a passionate belief in making learning relevant – and so runs courses in the important questions of everyday life. We address such questions as why work is often unfulfilling, why relationships can be so challenging, why it’s ever harder to stay calm and what one could do to try to change the world for the better. The School of Life is a place to step back and think intelligently about these and other concerns. You will not be cornered by any dogma, but directed towards a variety of ideas – from philosophy to literature, psychology to the visual arts – that tickle, exercise and expand your mind.

Relevante filosofie is een eerder prikkelend idee voor een filosofe, en dus boekte ik een weekendje London voor een bezoekje aan The School Of Life.

Wanneer ik bij de school aankom, blijkt het al gauw liefde op het eerste gezicht. In de kleine shop op het gelijkvloers staat een select aantal boeken opgesteld met heel wat schrijvers die mij en de gemiddelde TED kijker wellicht niet onbekend zijn. Boeken van intrigerende moderne denkers zoals Daniel PinkJane McGonigal en zelfs Csikzentmihalyi, de Hongaarse psycholoog waar ik jaren terug mijn thesis over schreef.

De avond kicks off met heerlijkse broodjes en een lekker glas wijn. Het winkeltje vult zich al gauw met zo’n 25mensen uit London en omstreken. En het duurt niet lang voor er een gemoedelijke gezelligheid heerst. Het topic van de avond? “How to realise your potential”

Het topic wordt getackeld vanuit een veelheid aan hoeken: een combinatie van interactieve opdrachten & vragen, verwijzing naar inspirerende quotes en hedendaagse ideeën/onderzoek rond het topic, wat meer inspirerende delen afgewisseld met meer praktische, handson stuff.

Op de vraag waarom we elk bij deze klas willen aanwezig zijn, komen de meest inspirerende antwoorden gaande van “My job is demanding too much of just too little of me” tot verwijzigingen naar Thoreau “I don’t want to be disappointed when the light goes out”. Ikzelf verwijs naar Aristoteles’ eudaimonia concept – Living life at it’s fullest, approaching what aristole calls eudaimonia(which is the result of actualization of potentia). Een van mijn stokpaardjes en ook wel een beetje mijn  achilleshiel.

De avond kan ik best beschrijven als een TED lezing meets een filosofie course meets Alain de Botton relevantie meets life coaching. Bij veel universitair geschoolde filosofen wordt de Botton beschouwd als die filosoof van de praktische beslommeringen. En ik vermoed dat uit academische hoek een soortgelijke kritiek zou kunnen komen op The School Of Life. Niet geheel terecht, komende vanuit een hoek, een discipline die letterlijk ‘love of wisdom’ betekent maar vandaag meer dan ooit haar relevantie en contact met het dagelijkse leven kwijt is.  Maar vergis je niet, The School of Life gaat niet om wat praktische handson stuff… cause no knowledge is more relevant than the one guiding us to make our life a work of art.

All in all een mooie attempt om aan de hand van hedendaagse denkers filosofie en levenskunst opnieuw relevant te maken. Enige puntjes van kritiek: de presentatie mocht misschien iets dieper ontwikkeld en t zou fijn zijn als ze nadien online consulteerbaar mocht zijn.

De avond wordt afgesloten met wat handson, praktische tips om mee aan de slag te gaan. In een notedop onthou ik dat wanneer je een visie, een droom, een idee hebt je die vooral niet voor jezelf moet houden. You should ACT, do things. Hoe vaag ook, don’t be scared, maar zet enkele experimenten op (commited flirtations) om je ideeën te testdriven, leer nieuwe mensen kennen in het domein waarbinnen je “dromen” liggen (shifting connections) en vertel aan iedereen die het horen wil  je verhaal. Don’t keep it in vanuit een angst dat je verhaal niet consistent genoeg zou zijn. Net de feedback van de mensen rond je zal je helpen to make sense of your story.

En laat nu net dit de reden zijn van deze blog. Already looking forward to your feedback…